|
K.N.U.R.O.O. Kring Antwerpen |
|
|
Koninklijke Nationale Unie der Reserveonderofficieren van België |
|
|
|
|
|
|
|
|
Een historische
kijk op KNUROO sectie ANTWERPEN. De Nationale
Unie der Reserve OnderOfficieren, kortweg NUROO van Belgie werden
opgericht in 1937 door een aantal personen uit het Brusselse, die hun
legerdienst hadden volbracht als kandidaat reserveonderofficier (KROO).
De eerste
plannen om een afdeling op te richten in het Antwerpse, zouden volgens
erevoorzitter Egide Landuyt, dateren van in 1939. De vereniging
heeft tot doel met uitsluiting van enig winstoogmerk en buiten iedere
partijgeest of politieke gebondenheid tussen al de
reserveonderofficieren, korporaals en soldaten van alle machten, wapens
of diensten, banden te leggen die de informatie en vervolmaking van hun
militaire opleiding verzekeren en hun burgerzin te stimuleren in een
vriendschappelijke geest. De tweede
Wereldoorlog kwam echter roet in het eten gooien, niet alleen voor het
oprichten van een kring te Antwerpen, maar ook voor het statuut van de
reserveonderofficier. We moeten
wachten tot circa 1946 vooraleer onder impuls van erevoorzitter Charles
Dewalheyns er een officiële start genomen wordt voor de oprichting van
de NUROO-Kring Antwerpen. Veel komen we
uit die periode niet te weten, daar de meeste onder deze ROO's reeds
overleden zijn. In bulletins uit
die periode lezen we dat er op een bepaald moment, bij gebrek aan een
officieel statuut, er voor de ROO's uniformverbod werd uitgevaardigd.
Vindingrijk zoals ROO's altijd geweest zijn, wordt hier een eerste maal
gesproken over een semi-uniform: namelijk blauwe blazer, grijze broek,
wit hemd, zwarte das en natuurlijk de nodige onderscheidingstekens. De
meeste onder hen hadden immers de Tweede Wereldoorlog overleefd. Ondertussen
vervoegen ook jongere ROO's de rangen. Vergaderen zal
vermoedelijk wel gebeurd zijn in een of andere gelegenheid met een
vaderlandslievende cafébaas. Een eerste
officiële vergaderplaats zou gelegen geweest zijn in de gebouwen van de
UFAC. Een herenhuis in het Antwerpse dat ter beschikking gesteld werd
door een officier-oudstrijder. Deze locatie werd gedeeld met
verschillende andere vaderlandslievende verenigingen, zoals de Nationale
Vereniging der Ex-Onderofficieren. Bij het
overlijden van de eigenaar werd het gebouw verkocht en stond de kring op
't straat. Gelukkig bevond
er zich onder de leden een ROO met, jawel, een drankgelegenheid met nog
een kelder vrij, die vlug werd ingericht als vergaderruimte. Deze was
gelegen op de hoek van de Noorderlaan en de IJzerlaan. Er werd
vergaderd elke eerste donderdag van de maand. We gaan nu even
kijken in aanwezigheidsregisters die nog overgebleven zijn. In 1963 vinden
we een informatievergadering te Boom en even later te Antwerpen.
Activiteiten beperken zich tot het inrichten van schietingen en
uiteraard vergaderen. De aanwezigheidsfactor varieert van twee
aanwezigen tot een vijftiental, met als meest trouwe aanwezige Sgt
Landuydt Egide… Er wordt een drietal maal per jaar vergaderd. Een
locatie vinden we spijtig niet meer terug. In september
1970 wordt er een eerste internationale verbroedering met Duitse
reservisten uit Monheim georganiseerd. In 1971 spreekt
men reeds van de organisatie van de tweede internationale dagen, door de
kring georganiseerd te Niel. Als voorzitter tekenen Egide Landuydt en
als secretaris De Paepe Rik. In 1974 richt
men de vijfde internationale verbroederingsdagen in, met, voor de eerste
maal buiten Duitse reservisten uit voornamelijk Dusseldorf, ook Franse
reservisten uit Le Mans. Aantal deelnemers, jawel tachtig stuks. Even terug naar
onze toenmalige secretaris. Artillerist van opleiding, was hij tevens
een verwoed jeeprijder. Hij was ook nog
de bezitter van een buitenverblijf te Kontich-Waarloos, een oude hoeve
aan de Groenenhoek met de nodige stallingen en schuren om Nuroo-lokalen
in te richten. Hieraan werd met man en macht gewerkt. Niet alleen een
vergaderlokaal werd ingericht, ook nog een volledige bar met zandzakjes
en camouflagenetten om nieuwjaarsfeesen, carnavalbals en ons jaarlijks
banket in te richten en dit allemaal in eigen beheer… De inhuldiging
van deze nieuwe standplaats, Hill-62, had plaats op zaterdag 06 november
1976. Ondertussen
hadden ook een flink aantal jongere reservisten de vereniging gevonden,
alhoewel op een gemiddeld aantal aanwezigen van een vijfentwintig man,
bemerken we dat de leden hun lief/echtgenote meebrachten. Deze jongeren
namen ook enthousiast deel aan de AESOR-activiteiten wat dan meer
buitenlandse kontakten en uitnodigingen met zich meebracht. Zo heeft de
kring verscheidene malen deelgenomen aan de schietingen ingericht te
Dusseldorf en LeMans met als hoogtepunt een weekje Corsica, met de dames
erbij… Nationaal
overleefden de ROO’s begin de jaren zeventig, zoals reeds eerder
gemeld, het uniformverbod. In die periode werd ook de BD met de korte
jas, vervangen door de service-dress met lange jas. We moesten nog tot
1976 wachten tot we toelating kregen om ons een nieuw uniform te kunnen
aankopen in de Mill-Shop. Op 6 oktober
1977 richtten we een internationale dropping in te Eben-Emael in
samenwerking met de 4X4-club uit Antwerpen, waarvan onze secretaris
tevens voorzitter was. Naast Duitse en Franse reservisten gingen ook
Engelsen op onze uitnodiging in. Een ploeg van deze laatste, strandde
echter op vijfhonderd meter van de hoeve in de mist Buiten de
maandelijkse vergaderingen en voor de jongeren de trainingen van AESOR
te Arlon gingen we eveneens in op buitenlandse uitnodigingen voor
schietingen, point-to-points en marchen. Buiten Dusseldorf en Le Mans
gingen we een aantal maal deelnemen aan de RMP-March te Chichester. Ook binnenlandse
activiteiten behoorden tot onze activiteiten, zoals de march van de
Rijkswacht en deze van onze collega’s uit Charleroi. Onze tiende
internationale dagen brachten ons voor het eerst op het militair domein
te Leopoldsburg. Slapen in militaire gebouwen, alsmede het gebruik van
militaire voertuigen was toen nog ondenkbaar. Gelukkig hadden
verschillende leden zich
een 4X4 aangeschaft, zowel antiek als nieuw.
Als accommodatie voor overnachting en bar, deden we beroep op de
onderpastoor van Noorderwijk met zijn parochiehuis met restaurant en
zwembad… Succes
verzekerd. Ondertussen was
de verhouding met onze secretaris, door omstandigheden, waarin wij noch
hij helemaal vrijuit gaan, zodanig verzuurd, dat wij in de zomer van
1982 de hoeve moesten verlaten. Een eerste maal
werd er dan vergaderd in Café Radio te Boom. Ondertussen had
een lid een cafeetje overgenomen te Merksem in de Gasthuishoevestraat.
Hij stelde voor om, tot er een andere oplossing gevonden was, te
vergaderen in een zaaltje achter het café. Zo gezegd, zo gedaan en dit
tot groot genoegen van de echtgenote van onze huidige S5, die in
dezelfde straat woonde, een vijftigtal meter verder. Zij heeft het haar
echter beklaagd, om 03.30 Hr was hij nog niet thuis… Datzelfde jaar
hield ook onze voorzitter, den Egide, zijn mandaat voor bekeken door
zijn drukke ambtsbezigheden. Harry Jessen ,
een ancien van Bn Bevr, volgde hem op. Door zijn kontakten met zijn oude eenheid kon hij bekomen dat onze internationale dagen door deze eenheid georganiseerd werden. Een point-to-point met allerlei militaire proeven, schieten inbegrepen. Ook de nationaliteit van de deelnemers breidde fel uit : Canadezen, Amerikanen, Nederlanders, Oostenrijkers. Onze oefening begon aan zijn internationale vermaardheid van heden ten dage… |
|
|
|
|
